СПОМЕНИК НА НАШАТА НЕГРИЖА

Како домот на културата  во село Курија стана отпад и урнатина?

Овие фотографии од село Курија  не се само обични слики од стари ѕидови. Тие се сурова слика за тоа како се однесуваме кон сопственото наследство, кон имотот изграден за општо добро и кон сопственото село.

Објектот, изграден во повоениот период на колективизацијата, имал јасна цел — да биде Задружен / Културен дом, срцето на селото каде што луѓето ќе се собираат, ќе соработуваат и ќе градат заедница.

Но, наместо да служи на генерациите, неговата судбина стана катастрофална:

❌ Разграбан до камен: Објектот не е пропаднат сам од себе од старост. Тој е системски уништуван. Секоја греда, секоја ќерамида, врата, прозорец и парче опрема што можела да се изнесе —  се  разграбани. Камен по камен, покривот падна, а од домот останаа само голи ѕидови. И секако — никому ништо! Никој не сносеше одговорност за уништувањето и разграбувањето на општествениот имот.

❌ Институционално слепило: Со децении, Општина Неготино и сите надлежни институции не покажаа апсолутно никаков интерес за општествениот/државниот имот. Немаше ниту еден обид за реконструкција, за заштита, ниту за пренамена на просторот — дали во месна заедница, младински центар, спортски простор или функционален магацин. За општината ова место како да не постои.

❌ Молк и пасивност на заедницата: Но, прашањето паѓа и врз месното население. Како е можно со години да се гледа како таков грандиозен објект во селото се претвора во приватна депонија за кршови/отпад  од автомобили, сечење железо и паркиралиште за земјоделски машини? Зошто изостана граѓанска иницијатива, притисок до локалната власт или акција да се спаси она што може да се спаси?

⚠️ ОПАСНОСТ ОД РУШЕЊЕ – ШТО ТОГАШ? Покрај тоа што е грозоморна слика, вака оставениот објект денес претставува директна опасност по безбедноста и животот на луѓето. Напукнатите камени ѕидови без никаква конструкција и поддршка се подложни на ненадејно срушување. Веднаш до нив има кошаркарска табла, летниковче и простор каде што поминуваат или се собираат деца или некој од месното население или случаен минувач. Се чека ли најлошото сценарио за некој да се сети да го обезбеди или сруши она што е опасно? Кој ќе сноси одговорност тогаш?

Денес, македонското сонце насликано на еден од ѕидовите, малата кошаркарска табла и импровизираното летниковче се само симболичен потсетник дека тука некогаш имало идеја за заедница. Но, тоа е премалку за објект кој можеше да биде гордост на Курија. А да е само домот!?

Ова е вистината за македонското село: градено со мака, разграбано од вандализам, заборавено од општината и премолчено од сите.

До кога ќе гледаме како сè околу нас се распаѓа и ќе креваме раменици со зборовите „никому ништо“?